Een bijzonder mens is dood
PETER ADRIAENSSENS vestigt
de aandacht op
Anita Huybens die vandaag begraven wordt en die haar leven in het teken
stelde
van onder meer de strijd tegen landmijnen.
Anita Huybens, de
naam
zegt u waarschijnlijk niets. Ze is geen BV, kreeg nooit de titel
goodwill
ambassadeur, geen grote prijs voor haar inzet. Ik kende haar ook niet
tot ze me
vroeg eens mee te werken aan haar APOPO project. Toen ik aankwam werd
ik overweldigd
door het beeld van een veld vol keramieken klaprozen. Handgemaakt, rood
en
roze. Het idee om geld in te zamelen voor de training van ratten die
landmijnen
opsporen heeft zij verbonden aan onze klaprozen. Pijn, verdriet om
verlies door
landmijnen verbond zij aan het drama van onze soldaten in de Eerste
Wereldoorlog. Maar ook aan het gewoon mooie van een bloem die aanvaardt
dat het
haar taak is even, heel even in het leven te verschijnen. Anita
vertelde het
me, wijzend naar het veld met handen verborgen in
werkhandschoenen.
Chemotherapie had haar huid te ver aangetast, het contact met
de keramiek kon
niet meer.
Een vrouw gedreven door een wereldbeeld waarin ze het slechte van
mensen niet
de eerste toon wou geven. Haar eigen leven, waar verlies en ook
amputatie haar
niet spaarden, en dat nu door kanker na kanker wist wat nabij was, dat
had ze
verbonden aan een wereldproject. Zij wist welke taal te spreken om
mensen
duidelijk te maken dat we de opdracht hebben de gruwel van amputaties
en dood
door landmijnen te stoppen. Veel andere kunstenaars deden inmiddels
mee. In een ander project bewerkte ze kunstig stoelen die ze verkocht
om
Palestijnse kinderen met een circusproject even weg te halen van het
geweld.
Wat het kostte, een klaproos, vroeg ik. Vijftig euro, zei ze en ze
voegde er
meteen aan toe, 'ach, ge
hoeft niets te kopen, maar
vertel het voort'. Dat heeft me zo ontroerd dat de zin in mij bleef
voortleven.
De grootsheid van deze vrouw, die in het leven meermaals de strijd
verloor, dan
hard werkte om geld voor anderen aan te brengen, en die desondanks de
boodschap
meegeeft dat het allerbelangrijkste is wat in je hoofd gebeurt. Vertel
het,
praat met de mensen opdat de waanzin stopt. Hoe meer mensen de
boodschap delen,
hoe meer vaccin tegen nieuw geweld. Ze is een voorbeeld dat engagement
niets
met jeugd te maken heeft, het is niet de leeftijd die telt.
De voorpagina van de krant zou vandaag een grote foto moeten tonen van
een veld
met haar klaprozen, een laatste
eerbetoon aan een goed
mens. Het zou tegengif zijn voor wat gaande is. In de laatste maanden
nemen de
voorpagina's van steeds meer kranten de stijl over van verguisde
tabloids als
The Sun. Grote alarmkreten vullen het blad: '1 jongere op 3 pleegt
geweld!'
'Vier kinderen vermoord!' Ik zou niet willen wonen in het land van die
voorpagina's. Als ik er graag woon, is het om de Anita-mensen, zij die
in
kleine lettertjes vermeld staan. De vele mensen die we allen kennen
rondom ons
die zich inzetten voor tja, noem het iets kleins of groots, in ieder
geval voor
iets en iemand. Anita was zo'n
stem in de stille
massa, die zich inzette voor wat we zo ingewikkeld 'de zin van het
leven'
noemen. 'Vertel het voort', zei ze. Iedereen heeft een stem, niet
iedereen
gebruikt ze om voor anderen te spreken. Zij bleef niet bij praten,
denken, ze
deed ook wat ze dacht. Is dat niet echte wijsheid?
Vandaag wordt Anita Huybens begraven. Zoals haar klaprozen heeft zij
aanvaard
dat het zinvol is hier even te zijn, lang genoeg om verschil te maken
voor
slachtoffers die geen stem hebben. Help haar werk verder te zetten, zet
een
klaproos in je huis, en zeg het voort: nooit meer oorlogsgeweld.
Bedankt Anita.
 |